Mały kryzys ...

Ja wiem, że ból uszlachetnia ... Wiem, że nie zawsze wszystko jest tak, jakbyśmy tego chcieli. Wiem też, że nie można mieć wszystkiego. Ale ile można mieć pod górkę? Ciągle coś jest nie tak. Ta tęsknota już mnie wykańcza. Wykańcza mnie samotność. Wykańcza mnie to, że ze wszystkim muszę sobie radzić sama. Cieszyłam się, że tato zostawił nam mieszkanie, że się usamodzielnimy i wkroczymy w dorosłe życie. Teraz oddałabym baaardzo dużo, żeby tato wrócił. Żeby był tu ktokolwiek, kto pomógłby mi wynieść śmieci, umyć naczynia, przynieś ciężkie zakupy, czy po prostu przytuliłby kiedy jest mi źle. Zawsze robił to mój M., a teraz go nie ma ... Akurat teraz, kiedy tak na dobrą sprawę w każdej chwili na świat może przyjść nasze dziecko. Kto potrzyma mnie za rękę przy porodzie, gdy on nie zdąży wrócić? 

Wczoraj byłam w szkole rodzenia. Świetna sprawa! Polecam każdemu. No i co z tego? Byłam sama. Wszystkie dziewczyny były z mężami, a ja sama ... Tylko słuchałam jak opowiadali oni o tym, jak wyobrażają sobie poród, jak zamierzają wspierać podczas porodu swoje kobiety. A ja co ...? Mogłam tylko słuchać. Od czasu do czasu łza kręciła mi się w oku. 

A oto czym obdarowała nas Pani położna podczas pierwszego wykładu: 

Ale cóż, muszę być silna ... Pozostaje mi tylko czekać na jego powrót. I modlić się, żeby niunia nie zapragnęła wychodzić za wcześnie ... 

Dzisiaj skończyłam prasować i układać wszystkie ubranka dla niuni. Torby do szpitala też spakowane ... Teraz tylko czekać. A od tego układania to kręgosłup już mi odpada ... Chyba pora kłaść się spać bo jutro czeka mnie duuuuużo załatwiania.

Trzymajcie się ciepło! 

DO usłyszenia w komentarzach :)