Matka samotnie wychowująca dziecko

Wiele z Mam stanęło przed trudnym wyborem. Myślę, że to jedna z najtrudniejszych decyzji w życiu. Ciągle huczące pytania w głowie:

"Zostać z nim ze względu na dobro dziecka?" czy "Odejść i wychować dziecko w pojedynkę, najlepiej jak potrafię?"

No i co wtedy? Być z kimś z rozsądku? Tylko i wyłącznie dla dobra dziecka? Męczyć się przez kilka lub nawet kilkanaście lat? Stanowczo mówię NIE!"Amerykańscy naukowcy dowiedli", że szczęśliwa Matka to szczęśliwe dziecko! A jak matka ma być szczęśliwa tkwiąc w związku, który nie ma sensu? Który często jest związkiem toksycznym. Dzieci wbrew pozorom widzą co się dzieje. Nie mówię, że pół roczne dziecko jest w stanie dostrzec, że między rodzicami coś jest nie tak, ale na pewno czuje negatywne emocje! Trzy latek już doskonale widzi. Wie, że rodzice się kłócą, że mama płacze, że jest nieszczęśliwa. Nie piszę tego jako ktoś, kto to przechodzi lub przechodził, ale jako naoczny świadek i uczestnik wydarzeń.

Moim skromnym zdaniem, lepiej rozstać się, kiedy przesłanki są już mocne niż tkwić i się męczyć. I tu przede wszystkim chodzi o dobro dziecka. 

Spójrzcie na to.

Dziecko ma kilka latek. Powiedzmy 2-3. Rodzice się nie dogadują. Kłócą się. Nie spędzają ze sobą czasu. W końcu się rozstają. Dziecko jest małe. Nie rozumie. Nie zna sytuacji. Nie uczestniczy w tym bezpośrednio. Fakt, nie rozumie co się dzieje, ale to może i lepiej.

A kiedy dziecko ma 13 lat? Kiedy widzi wszystko, rozumie wszystko, wie za dużo? Przeżywa, męczy się. Uczestniczy bezpośrednio. Ma żal. Do mamy. Do taty. Do całego świata! Musi wybierać ... I kogo tu wybrać? Mamę? Tatę? Jak wybierze mamę to tacie będzie przykro. Kiedy wybierze tatę, to tak jak by mama dostała cios prosto w serce. Albo co gorsza wybierają za niego.

Dobrze jest, kiedy rodzice potrafią się dogadać. Choć nie zawsze to jest możliwe.

I nie twierdzę, że to zawsze jest wina jednej ze stron. Najczęściej leży po obydwu. 

W takich sytuacjach zawsze należy myśleć o dobru dziecka. Tylko nie tym pozornym.  

Każdy oczywiście ma swoje zdanie. Przeżył swoje i swoje wie. Ale nie zapominajmy, że w tym wszystkim są jeszcze dzieci, które przeżywają to najbardziej. Przeżywają to zupełnie inaczej niż dorośli. Dla nich nie jest to utrata osoby, którą kochają lub kiedyś kochali. Dla nich to utrata RODZINY! Tułaczka z plecaczkiem od mamy do taty. I tak w każdy weekend. Nie zapominajmy o tym.

Moi rodzice rozstali się, gdy ja miałam 15 lat. Ogromna trauma. Do dziś pamiętam ten dzień. I jeszcze długo, długo zostanie najgorszym dniem w moim życiu. Takim prawdziwym. A pamiętam go minuta po minucie. Pamiętam w co byłam ubrana, co robiłam. Nie życzę tego nikomu ...