A Wy wierzycie w Św. Mikołaja?

Pod koniec podstawówki po cichu śmiałam się ze wszystkich dzieci, które wciąż wierzyły w Św. Mikołaja. Nie było znaczenia, czy są już "duże", czy jeszcze maleńkie. Szukałam okazji, żeby wyjawić im tę słodką tajemnicę. Te miny, kiedy dzieciaki usłyszały, że to, w co tam mocno wierzą jest jedynie wymysłem dorosłych były dla mnie bezcenne. Moim celem było uświadomienie każdego dziecka, które jeszcze wierzy. 
Nie pamiętam momentu, kiedy ja dowiedziałam się, że Mikołaja nie ma, a prezenty są od rodziców, ale pamiętam, że byłam ogromnie zawiedziona, a mama opowiadała, że potem kilka dni opłakiwałam Mikołaja.

Za żałosne uważałam wierzenie, że istnieje dziadzio wszystkich dzieci z białą długą brodą, w czerwonym ubranku, który lata po niebie saniami ciągniętymi przez siedem reniferów (oczywiście na tle księżyca w pełni) i przynosi prezenty tylko tym dzieciom, które były grzeczne przez cały rok.
Dorosłam. "Dorosło" również moje podejście do sprawy Św. Mikołaja. Dziś wiem, że wierzenie w niego było piękne! Że fajnie było myśleć o tym, że jest ktoś tak wspaniały jak on, ktoś kto obdarowuje wszystkie grzeczne dzieci. Bez względu na to, czy są biedne czy bogate. Czy mieszkają w Polsce, czy np. w Niemczech. On przychodził przecież do wszystkich. 

Dziś, kiedy do domu wszedł Mikołaj z worem pełnym prezentów, miałam ciarki. Przecież wiem, że go nie ma, że to bujda. Jednak poczułam się wyjątkowo. Tak jak w przedszkolu, kiedy Mikołaj kazał siadać sobie na kolana i dawał prezent pod warunkiem, że dziecko zaśpiewa, zatańczy lub powie wierszyk.
Kiedyś do mnie przychodził Mikołaj. Przebierał się wujek, a ja byłam w niebo wzięta. Chyba, że kazał mi siadać na kolanko. Było gorzej! No a wierszyk? Był i wierszyk. "Mikołaju drogi mój, wodogłowie masz jak ch*j". Do tej pory nikt nie chce przyznać się do nauczenia mnie tego wierszyka :O A pamiętam go do dziś! Cieszyłam się, że przychodzi. Nie dlatego, ze miał milion prezentów. Cieszyłam się, bo przyszedł, a to znaczyło, że byłam grzeczna. Nie przychodził przecież do wszystkich. 

Kiedy myślę o Mikołaju i moim dziecku to wiem, że zrobię wszystko, żeby jak najdłużej w niego wierzyła. Uważam, że to na prawdę piękne wspomnienia. Ta radość, te oczekiwania, kiedy w końcu pojawi się Mikołaj. Piękna sprawa! Fajnie jest patrzeć na podekscytowane, a jednocześnie przestraszone dziecko, które idzie po swój prezent do tego grubego dziadzia z białą brodą :) 

Czasami chciałabym dalej wierzyć w Mikołaja. To takie magiczne... Takie trochę z innego swiata <3
A dziś mam da Was duuużo zdjęć! :*