"Kochanie, tatuś już musi jechać..."

Myślę, że to dobry czas na napisanie tego posta. Czas świąt. Dużo wolnego. Dużo ludzi zjeżdża do Polski. Wiele rozdzielonych rodzin może się w końcu spotkać. Wiele rodzin, którym sytuacja materialna nie pozwala na bycie razem od nowa przeżywa rozstanie. To właśnie ten czas, kiedy po raz kolejny przychodzi do głowy myśl, czy to wszystko jest warte rozłąki. Przecież nie po to żyje się razem, żeby być osobno. Tak, to najlepsze określenie - RAZEM, A JEDNAK OSOBNO! Wiadomo, życie pisze przeróżne scenariusze, ale czy gra jest warta świeczki? 

Tak i nie. Po pierwsze i najważniejsze - ROZŁĄKA! Nie można być razem, żyć razem. Nie ma możliwości, żeby zjeść razem codziennie obiad, wyjść na spacer czy nawet położyć się zwyczajnie obok siebie wieczorem. Nie można się przytulić. Codzienne, najprostsze czynności stają się żmudne i ciężkie, a w myślach jedynie moment kiedy znowu się zobaczymy. 
A co z dziećmi? Rosną, rozwijają się. Z każdym dniem coraz bardziej. Zdjęcia, filmy czy rozmowy na Skype nie oddają w stu procentach tego jak jest w rzeczywistości. Płacz, przy rozłące towarzyszy im płacz. Mama jest dorosła, rozumie, że innego wyjścia nie ma, że tak musi być. A dziecko? Ono nie rozumie dlaczego tak jest, dlaczego codziennie nie może przytulić się do taty. Dlaczego nie ma go gdy wstaje, dlaczego nie odbiera z przedszkola, dlaczego nie czyta bajki na dobranoc. No i wreszcie, dlaczego, gdy już przyjedzie znów musi odejść. I co wtedy słyszy dziecko? "Kochanie, tatuś już musi jechać...", wypowiadane za pewne ze łzami w oczach. Dziecko 4 czy 5 letnie nie jest w stanie ogarnąć tego, że żeby mieć fajne buty, nową zabawkę czy duży TV tatuś musi opuścić dom i wyjechać z kraju. Czasami na miesiąc, czasami na pół roku, a czasami na rok. 
Nigdy nie byłam na miejscu takiego dziecka, ale jestem w stanie wyobrazić sobie co musi czuć. A bardzo boję się, że kiedyś i moje dziecko będzie przeżywało wszystkie rozstania i powroty. 

Tęsknimy. Codziennie tęsknimy. Odliczany miesiące, tygodnie, dni. Rozmyślamy i zastanawiamy się co by było gdyby. Wyobrażamy sobie jak będzie, kiedy w końcu się pojawi. 

Nie każdy związek jest w stanie przetrwać tak wielką próbę. Nie wszyscy potrafią wytrzymać bez ukochanej osoby lub osób obok. Większość cierpi i nie potrafi odnaleźć się w tak ciężkiej sytuacji. Uczucie pustki nie pozwala na normalną egzystencję, wykańcza. Owszem, uśmiechasz się, ale za chwilę przypomina Ci się, że nie ma go/jej i znów to samo. 
Nie powiem, że z doświadczenia, ale z obserwacji wiem, że wiele z takich związków rozpada się. I wygląda to tak, że osoba, która wyjeżdża, po prostu znajduje kogoś innego. I nie dlatego, że nie kocha, że nie zależy. Z samotności. Z braku bliskiej osoby. Osoby, do której można się przytulić, z którą można pogadać, do której wraca się codziennie z pracy. I nie twierdzę, że każdy mężczyzna czy kobieta przebywający za granicą zdradza, ale niestety i takie sytuacje się zdarzały...

A przez co to wszystko? Przez to co dzieje się w naszym kraju! Dziś oglądam WYDARZENIA, a oni tam mówią, że średnie wynagrodzenie polaków to 3800 zł na rękę. Pytam się ilu z Was zarabia tyle? Albo chociaż zna osoby, które tyle zarabiają? Fakt, zarobki polityków podnoszą te statystyki, ale bez przesady. 
Mówią, że niż, że za mało dzieciaków się rodzi, że społeczeństwo się starzeje. A jak ma rosnąć populacja, skoro nie ma za co żyć? Przeciętny polak nie ma możliwości żyć godnie. Żyje od pierwszego do pierwszego, a jeden z rodziców i tak za granicą. Z dala od rodziny...

Dla mnie byłby to dramat. Gdybym znowu została sama już chyba bym tego nie zniosła. Owszem, są telefony, SMS'y, Skype, ale co z tego? FIZYCZNIE NIE MA NIKOGO I TO BOLI NAJBARDZIEJ!

EDIT: Z tego wszystkiego nie dodałam, że jak dla mnie to wyjazd owszem, ale tylko całą rodziną! Rozłąka nie wchodzi w grę. Nie pozwolę, żeby nasze życia "odbywały się" w dwóch różnych miejscach na ziemi. Wyjazd na kilka tygodni? OK! Ale nie dłużej!  __________________________________________________________________________________________