Na prawde straszny sen

Była ciemna, wakacyjna noc. Coś koło 3:00. Wtulona w M., pół przytomna, zła jak cholera starałam się zasnąć. Ciemność wokół mnie rozjaśniały jedynie dwie lampki z kina domowego. Czekanie na sen było wykańczające. Liczyłam już owce, barany i kozy. Doszłam chyba do miliona. Już chciałam wstawać by przyrządzić sobie ciepłe mleczko (moja ulubiona Ruda towarzyszka zawsze powtarzała, że ciepłe mleko jest najlepsze na bezsenność, co wydawało mi się wysoce niedorzeczne, ale przecież i tak nie miałam już żadnych pomysłów jak mogłabym sobie pomóc i w końcu zasnąć), kiedy przemówił do mnie M. mega zachrypniętym głosem - "Gdzie idziesz? Nie możesz spać? Ja też nie mogę." Kurczę, jak to? Przecież leżał bez ruchu? Chwilkę poskarżyłam się na doskwierającą mi bezsenność, poprzeklinałam pod nosem, przewróciłam poduszkę na zimną stronę i usiłowałam zasnąć dalej. W końcu się udało, a wtedy ...

To był straszny sen. Miewałam już koszmary, ale ten był wyjątkowo bezlitosny. 

Nagle znalazłam się w domu babci, razem z M. i Kornelką. Całą akcję, która toczyła się między nami obserwowałam jak by z góry. M. i Kornelka stali na przeciwko mnie, w odległości może dwóch metrów. Na przemian śmiali się do rozpuku i zachodzili płaczem. Chciałam do nich podejść, przytulić, zapytać o co chodzi, ale nie mogłam. Coś mnie trzymało i nie pozwalało zrobić nawet kroku w przód. Patrząc z góry nie byłam w stanie dostrzec co to jest. Nagle M. wziął Nelkę na ręce i zaczęli biec. Ja, oswobodzona z rąk przerażającej istoty udałam się za nimi w pościg. Nie mogłam ich dogonić. Biegłam i biegłam, a oni byli coraz dalej, aż w końcu zniknęli gdzieś za horyzontem. W tym momencie owe "coś" poderwało mnie do góry, w przestrzeń. Znalazłam się w w wielkim zielonym pomieszczeniu, sama. Słyszałam tylko głosy. Mnóstwo głosów. Jeden był jednak wyraźniejszy niż cała reszta. Był znajomy, ale ja za nic nie mogłam sobie przypomnieć do kogo należał. A słowa, które wypowiedział dudnią jak w studni. "Nie byłaś zbyt dobra, za mało się starałaś, nie zasłużyłaś". Płakałam...

Miałam wrażenie, że trwało to wieczność. Obudziłam się z płaczem, cała mokra i roztrzęsiona. Do rana już nie zasnęłam. Ciągle myślałam. Rozważałam każde możliwe znaczenie mojego sennego koszmaru.

Często zarzucam sobie wiele rzeczy, między innymi to, że nie jest zbyt dobra, że za mało się staram. Sen tylko uświadczył mnie w tym przekonaniu. Doprowadził wielu przemyśleń i refleksji nad sobą. I choć obiektywnie patrząc, na prawdę robię co mogę, to dziś wiem, że ile człowiek by się nie starał to zawsze można przecież bardziej.

Można, oczywiście, że można. Od tej nocy wszystko się zmieniło.